اولین نشانه‌های چینی پرسش‌هایی برای ارواح بودند

پیش از آنکه چینی شعر، فلسفه، امپراتوری، خوش‌نویسی یا فرهنگ آزمون باشد، پرسشی بود که روی استخوان حک می‌شد.

آیا باران خواهد آمد؟ آیا شکار موفق خواهد شد؟ آیا زایمان به سلامت خواهد بود؟ آیا باید حمله کنیم؟ آیا نیاکان تأیید کرده‌اند؟

نخبگان اواخر دوره شانگ، بیش از سه هزار سال پیش، پرسش‌هایی از این دست را روی پوسته لاک‌پشت و کتف گاو حک می‌کردند، آن‌ها را تا ترکیدن حرارت می‌دادند، و شکاف‌ها را به عنوان پاسخ‌هایی از نیروهایی ورای زندگان می‌خواندند. کهن‌ترین نوشته چینی که به دست ما رسیده نه تمرین مدرسه است و نه شعر عاشقانه. تلاش پادشاهی است برای گفتگو با امر ناپیدا.

این، دمای احساسی کل دستگاه نوشتار را دگرگون می‌کند.

نشانه بخشی از یک رویداد بود

یادگیرنده امروزی 日 می‌بیند و «خورشید» به ذهنش می‌رسد، 月 «ماه»، 王 «پادشاه.» پشت این شکل‌های چاپی تمیز، صحنه‌ای بسیار کهن‌تر نشسته است: یک دربار، یک متخصص آیین، آتش، استخوان، ترس، تصمیم، نشانه‌ای از سرنوشت. نشانه فقط علامتی نبود که روی کاغذ ثبت می‌شد. بخشی از چیزی بود که در حال رخ دادن بود.

به همین دلیل است که خط استخوان‌ بینی زنده احساس می‌شود، نه بدوی. این نقاشی ابتدایی روی راه به سوی نوشتار «واقعی» نیست. از همان ابتدا یک دستگاه بالغ است، با دستور زبان کامل، که درون دنیایی به کار می‌رفت که در آن آب‌وهوا، سیاست، قربانی، پیوندهای خونی، و جهان‌بینی به هم تنیده شده بودند تا یک پرسش بسازند. پادشاه صرفاً جهان را ثبت نمی‌کرد. از آن می‌خواست پاسخ بدهد.

اندیشه آزاردهنده‌ای در اینجا پنهان است. شاید نوشتار تنها به عنوان حافظه آغاز نشد. شاید به عنوان فشار هم آغاز شد؛ به عنوان راهی برای راندن عدم قطعیت به یک شکل دیدنی و قابل انتقال.

کار هنوز تمام نشده است

استخوان‌های بینی کتابی بسته نیستند. ده‌ها هزار تکه حک‌شده باقی مانده، و بخش بزرگی از نشانه‌های متمایز روی آن‌ها هرگز به طور قطعی رمزگشایی نشده‌اند. پژوهشگران اکنون کتیبه‌شناسی سنتی را با یادگیری ماشین ترکیب می‌کنند تا تکه‌های شکسته را به هم بیاورند و تحول هر نشانه را در طول سده‌ها دنبال کنند. دستگاه نوشتاری که به عنوان گفتگو با نیاکان آغاز شد، اکنون تا حدی به گفتگو با الگوریتم‌ها تبدیل شده است.

کدام‌یک هنوز روح خود را نشان می‌دهند؟

هر نشانه چینی که امروز یاد می‌گیرید زندگی پس از مرگی طولانی با خود دارد. برخی آن‌قدر تغییر کرده‌اند که دیگر قابل شناخت نیستند. برخی هنوز شکلی را نشان می‌دهند که با آن زاده شدند. جای خوبی برای احساس این حقیقت، یک فهرست کوتاه است:

• 王 (پادشاه)، 雨 (باران)، 日 (خورشید)، 月 (ماه)، 田 (مزرعه)، 龜 (لاک‌پشت)، 卜 (فال زدن، نامگذاری‌شده یا برانگیزنده صدای ترکیدن استخوان).

به آن‌ها نگاه کنید و پرسشی را بپرسید که یک مبتدی واقعاً می‌تواند به آن پاسخ دهد: کدام‌یک هنوز شبیه چیزی است که روزگاری معنی‌اش بود؟

چینی کلاسیک درست لحظه‌ای دیگر یک دیوار از ضربه‌هایی که باید حفظ شوند نیست که بتوانید تصویر، و فشار، پشت هر نشانه را ببینید. به همین شکل است که PRAVIEL آن را آموزش می‌دهد.

منابع

• کتیبه‌های استخوان بینی چینی (یونسکو - حافظه جهانی)
• فرم نامزدی، ثبت بین‌المللی حافظه جهانی (یونسکو)
• مایکروسافت و پژوهشگران دانشگاهی از هوش مصنوعی برای مطالعه دستگاه نوشتار باستانی روی استخوان‌های بینی چین استفاده می‌کنند
• EVOBC: مجموعه داده باز برای تحول نشانه‌های استخوان بینی (arXiv)