Prīmī Characterēs Sīnicī Interrogātiōnēs Erant Ad Mānēs

Antequam Sīnica poēsis, philosophia, imperium, caligraphia, aut cultūra exāminum erat, interrogātiō erat in osse scariphāta.

Pluetne? Venabitur secundum? Partus bene cedet? Debēmusne oppugnāre? Māiōr approbāvitne?

Optimātēs Shang posteriorēs, plūs quam tribus mīlibus annōrum abhinc, interrogātiōnēs hārum similes in tēstās testūdinum et in scapulās boum scalpellō inciduērunt, eās calōre crepitāre usque fēcērunt, et rimās ut respōnsa ā potestātibus ultrā vīvōs legērunt. Antiquissima scrīptūra Sīnica superstes nec exercitium scholasticum est nec carmen amōris. Est cōnātus rēgius cum invisibilibus pactum facere.

Id calōrem affectūs tōtius scrīptiōnis mūtat.

Character pars eventūs erat

Discipulus modernus 日 videt et "sōlem" cōgitat, 月 "lūnam," 王 "rēgem." Post illās fōrmās impressās pūrās scaena multō antiquior sedet: aula, artifex rītuālis, ignis, os, timor, decisiō, ōmen. Character nōn sōlum signum scrīptum erat. Pars alicuius accidentis erat.

Idcircō scrīptūra ossium ōrācuī vīva potius quam prīmitīva vidētur. Nōn garritūra in via ad scrīpturam "vēram" est. Iam systema mātūrum est, grammaticā complētum, intra mundum ūsitātum ubi tempestās, res pūblica, sacrificium, cognātiō, et cosmologia in ūnam interrogātiōnem implicita erant. Rex nōn sōlum mundum adnotābat. Rogābat ut respondēret.

Haec cogitātiō inquietāns in eō latet. Fortasse scrīptūra nōn sōlum ut memoria incepit. Fortasse etiam ut pressūra incepit, ut via incertitūdinem in fōrmam vīsibilem et commūnicābilem cogendī.

Opus longē perfectum nōn est

Ossa ōrāculī liber clausus nōn sunt. Deciēs mīlia fragmentōrum īnscrīptōrum supersunt, et magna pars characterum distinctōrum in eīs numquam fīdenter interpretāta est. Investigātōrēs nunc epigraphicam tradītiōnālem cum intelligentiā computātrāli coniungunt ut fragmenta fracta coaptentur et ut singula signa per saecula ēvolvisse persequantur. Scrīptūra quae ut colloquium cum māiōribus incepit nunc, ex parte, colloquium cum algorithimis est.

Quae adhūc mānēs suōs ostendunt?

Quīque character Sīnicus quem hodiē discis longam vītam post mortem gestat. Aliqui ultrā recognitionem mūtātī sunt. Aliqui fōrmam quam nātī sunt adhūc ostendunt. Locus bonus hōc sentiendō brevis tabella est:

• 王 (rēx), 雨 (pluvia), 日 (sōl), 月 (lūna), 田 (ager), 龜 (testūdō), 卜 (dīvīnāre, ex sonō ossium crepantium ductum).

Eōs intuere et interrogātiōnem paone quam discipulus vērē respondere potest: quī ex hīs adhūc similis est eī quod ōlim significābat?

Sīnica Classica dēsinit esse mūrus ductuum memoriae causa cum pictūram, et pressūram, post singulum signum vidēre possis. Hoc est modus quo PRAVIEL docet.

Fontēs

• Īnscriptiōnēs Sīnicae Ossium Ōrāculī (UNESCO Memoria Mundī)
• Fōrmula nominatiōnis, Registrum Internatiōnāle Memoriae Mundī (UNESCO)
• Microsoft et investigātōrēs universitātis intelligentiā computātrālī ūtuntur ad studium scrīptiōnis antiquae in ossibus ōrāculī Sīnicīs auxiliandum
• EVOBC: corpus apertum dē ēvolūtiōne characterum ossium ōrāculī (arXiv)