Ephēmeris

Māchina Anticythērēnsis dēfectiōnēs, calendāria, errantiaque sīdera persequī poterat. Tertia tantum pars superest; itaque omnis restitūtiō certa quasi indāgātiō est.

Circā 1700 annōs ante Sapphō, sacerdōs in merīdiānā Īrāquiā aliquid fēcit quod nēmō ante fēcerat: carmina sua subscrīpsit. Ego, Enheduana.

Iūlius Caesar numquam 'VEE-nee, VEE-dee, VEE-chee' dīxit. Aliquid propius 'WAY-nee, WEE-dee, WEE-kee' dīxit. Probātiō partim ex clāmōre viae vēnditōris fīcōrum venit.

Hymnus quem ōlim puerī scholae Babylōniī manū dēscrībēbant duo mīlia annōrum ēvānuit. Annō 2025 algorithmus Monacī frūsta eius dispersa invēnit. Homō tamen opus erat ut ea canere faceret.

Litterae quās nunc legis ad metallum turcōsae in dēsertō Aegyptiō pertinent, ubi operāriī quī hieroglyphica legere nōn poterant paucās eārum in prīmum alphabētum mūtāvērunt.

Quaedam verba trēs quattuorve significātiōnēs simul ferunt, nec ūllum sōlum verbum Anglicum eās omnēs capere potest. Trānslātiō ūnam ēligere et cēterās relinquere dēbet. Ecce sex quae integra cognōscere operae pretium est.

Nōn Rōmānī marmoreī librōrum scholāsticōrum. Vērī illī: invītātiō diēī nātālis ā muliere ex frīgidō castellō in Britanniā, et parva īrāta dēvōtiō deam ōrāns ut fūrem sīcut aquam dissolvat.

Sinēnsis Classica nōn semper lingua tacita scholae exāminum erat. Ōlim vōce clārā dīcēbātur, et sonus eius ā Mandarīnā paene omnīnō dīversus erat. Ecce quōmodo doctī illam vōcem recuperāvērunt.

Mundus antīquus nunc ubīque est, in māximīs scrīniīs et in māximīs audītōriīs. Paene nēmō eōrum quī eō fruuntur ūnum versum eius in archetypō legere potest. Ille hiātus est causa cūr hoc aedificāvimus.

Per fere duo mīlia annōrum, volumina Herculānensia erant moles illēctae carbōnis. Nunc machina discendī Graecam ex voluminibus extrahere incipit quae nūlla manus hūmāna tūtō aperīre potest.

Grammatica Pāṇiniana Sanscritae minus ut descriptio et magis ut māchina se gerit: data, operātiōnēs ōrdinātae, exitus. Nōn, lingua programmandī nōn est. Aliquid mīrabilius est.

Anglica ūna ex linguīs maximē mūtuātīs est quae umquam locūtae sunt. Plūrimae linguae antiquae contrāriae erant: suīs rādīcibus fere omnīno aedificātae. Id mūtat quid verbum difficilis significet.

Mānūscrīpta Corānica antiquissima saepe punctīs et signis vocalium quibus lēctor modernus nītitur carent. Illa absentia nōn vitium est. Fenestra est in modum quo ōlim lēctiō operābātur.

Antequam Sīnica poēsis, philosophia, aut scrīniāria erat, interrogātiō erat in osse scariphāta et in rimīs lēcta. Ille ortus sentientiam cuiusque characteris mūtat.

Latīna quam plērīque prīmum discunt nimis munda est. Mūrī Pompēiārum epistulis amantium, conviciīs, et studiō lūdī gladiātōriī plēnī erant — et anno MMXXVI imāginēs septuāgintā novem numquam anteā adnotātōs patefēcērunt.

Quōmodo doctrina classica contracta sit, ubi renovētur, et cūr discendum linguārum antiquārum adhūc meliōribus instrumentīs egeat.