Arabica Antequam Puncta Vēnērunt

Arabica moderna lēctōrī multum auxiliī praebet. Puncta litteras aliās certō modo similes inter sē discernunt. Signa vocalium pronūntiātiōnem syllabā per syllabam regere possunt. Corānus impressus hodiernus saepe mirandum opus praecisiōnis est, annotātiōne accuratae recitātiōnis refertum.

Mānūscrīpta antiquissima multō plus ā tē postulant.

Fragmentum antiquī Corānī Higazī aperi et pāgina mirum in modum nūda vidēri potest. Corpus consonantāle, rasm, textum vehit, sed plūrimī clāviculī quibus lēctor posterior nītitur limitātī sunt, absunt, aut adhūc inveniēbantur. Discipulō moderno initiantī sicut si quis rotās ancillās sustulerit — et deinde mediam viam sustulerit — sentīrī potest.

Ea tamen reāctiō plūs dē nōbīs dicit quam dē mānūscrīptō.

Ūna fōrma, plūrēs litterae

Haec aenigma prāctica est. In Arabicā, plūrimae litterae distinctae ūnam fōrmam rādīcālem commūnem participant et sōlum per puncta suprā vel sub posita discernuntur. Sine illīs punctīs, ūna fōrma scrīpta prō manū consonantium variā stāre potest. Vocales brevis quoque remotīs, ūnum corpus plūribus modīs vocalī expressō lēgī potest.

Quōmodo igitur aliquis legēbat? Eōdem modo quo textum prīmum didicerat: palam, ā magistrō, intrā vīvam trāditiōnem recitātiōnis, memoriae, et corrēctiōnis. Pāgina numquam sōla omne opus facere exspectābātur. Sonus in hominibus habitābat antequam in interpunctiōne habitābat.

Lēctiō sociālis erat, nōn tacita

Litterāturam ut actum prīvātum, taciturnum, pāginae addicto imāgināri solēmus. Cultūra mānūscrīptōrum Arabicōrum antiquōrum eam imāginem oppugnat. Lectio ibi sociālis erat, corporāta, et acūstica. Mānūscrīptum simul testis, incitāmentum, obiectum sacrum, et systema memoriae esse poterat. Corānus Birminghamiensis, inter fragmenta superstes antiquissima et per ūsum carbōnis radioactu datā ad prīmum saeculum religiōnis, plānē in illō mundō versātur.

Puncta et signa vocalium posterius vēnērunt, per generātiōnēs addita dum commūnitās mōdum quō corpus lēgendum esset firmābat. Quod nōbīs ut informatīo desiderata vidētur erat, eō tempore, informatīo quae alibi habitābat: in lēctōre.

Distantiam ipse senti

Haec fere perfecta lēctiō fit, et ea est quam PRAVIEL parāre aedificāta est. Sume verbum Arabicum simplex, plēnē signātum. Remove vocales. Deinde remove puncta. Mane paulisper cum corpore nūdō et senti quam longē scrīptūra ā sermōne distāre potest. Deinde signa ūnum strātum post ālium restitue et aspice verbum in ūnum sonum recidere.

Lēctiō humilis est. Interdum pāgina antiqua nihil dēsiderat. Interdum nōs sumus quī mundum nescimus qui eam legere sciēbat.

Fontēs

• Corānus Birminghamiensis (Universitas Birminghamiensis)
• Corānus et ēvolūtiō scrīptūrarum Arabicārum (Smarthistory)
• Corānī antiquī, saeculō VIII ad initium saeculi XIII (Museum Artium Metropolitanum)
• Pāgina ex Mānūscrīptō Corānī (LACMA Collēctiōnēs)