Sanscrita Māchinam Linguārum Habuit Antequam Computātrī Codicem Habēbant

Textūs antiquī quīdam nārrātiōnēs referunt. Grammatica Pāṇinī magis ut māchina se gerit.

Plūs quam bis mīlle annīs abhinc, grammaticus Pāṇini Aṣṭādhyāyī composuit, systēma fere quattuor mīlium rēgulārum ad Sanscritam rectam generandam. Brevis est, dēnsa, recurva, et apertē immitis cuicumque qui ab antiquo libro clementer trāctārī sperat. Rādīcēs cum suffīxīs iunguntur. Sonī mūtantur ubi conveniunt. Rēgulae inter sē confligunt, et metarēgulae dēcernunt qua rēgula vincat.

Hīc comparātiō cum cōdice irresistibilis fit, et hīc etiam periculōsa fit.

Primum versionem malam interficiāmus

Nōn, Sanscrita nōn est "lingua programmandī perfecta." Haec adsertiō in mūseum confidentis nugacitātis interrētālis pertinet. Sanscrita lingua hūmāna nātūrālis est cum ambiguitāte, poēsi, et turbā, ut quaelibet alia.

Quod vērum est interessantius est. Grammatica Pāṇinī systēmātī fōrmālī similis est. Ōperas accipit, operātiōnēs ōrdinātās applicat, et exitūs prōducit. Sanscritam ab extrā nōn describit, ut liber colloquiālis viatōris sententiās ēnumerat. Sanscritam ab intrā mōdellat, ut machina generatrix quae, rēctē administrāta, fōrmās rectās prōducit.

Fōrma exitus cursiōnis occultae est

Cōgita verbum ordinarium Sanscritum ut fīnem vīsibilem prōcessūs. Subiectā radix significātiōnem nucleārem gestat. Rēgulae Pāṇinī suffīxum rectum annectunt, deinde seriem mūtātiōnum sonōrum accendunt, aliquās conditiōnātas ex eō quod aliae rēgulae iam fēcērunt. Cum verbum politum vidēs, parva derivātiō iam ad fīnem cucurrit. Eadem ratiō sandhim regit, modum quo sonī ad terminōs verbōrum coeunt et mūtantur ut sermonī fluat: nōn mollītiō fortuīta, sed exitus praedictus rēgulārum stātūtārum.

Proptereā lēctōrēs modernī semper ad metaphorās computātrālēs tendunt. Nōn quia India antiqua computātrōs habēbat, sed quia Pāṇini habuit quod linguistās contemporaneōs adhūc vexat: theōriam linguae implacābiliter comprēssam, ut prōcedūra scrīptam. Opera recentia etiam quaestiōnēs diūtinās dē eō quō modō rēgulae eius confictūs resolvant dissoluit, et alī investigātōrēs programmāta condidērunt quae partēs systēmatis eius simulant ut fōrmās Sanscritās automaticē generent.

Nōn Sanscritam disce. Eam administrā.

Haec est reformulātiō, et ea est circa quam PRAVIEL aedificāta est. Verbum nōn vocabulum est seorsim memorandum. Est exitus derivātiōnis quam discere potes peragere. Sententia pūra superficiēs est māchinae quae iam cucurrit.

Ergo sume rādicem. Suffīxum adde. Aspice lēgēs sonōrum accendī et fōrmam ēmergere. Hōc modō factō, grammatica dēsinit esse poena prō eō quī Bhagavadgītam aut Ṛgvedam in originālī legere vult. Incipit esse quod est: māchina antiqua quam discis administrāre, quae pulchram Sanscritam diūtius generat quam plūrimae gentēs exstiterunt.

Fontēs

• Maximam grammaticae aenigmam solvere (Universitas Cantabrigiensis)
• Novum schēma computātrāle prō coniunctiōnibus euphōnicīs in processiōne Sanscritā (arXiv)
• Ad generātiōnem automaticam nōminum derivātōrum in Sanscritā simulandō Pāṇinim (arXiv)