अरबी भासा बिन्दूनं पुब्बे
पुराणतमानि कुर्आनिय-हत्थलेखानि पब्बणि आधुनिको पाठको निस्सतो होति बिन्दू च स्वरचिह्नानि तानि बहुधा न होन्ति। सो अभावो दोसो न। सो दिड्डि यथा एककालं पठनं वत्ति तस्स।

आधुनिकी अरबी भासा पाठकाय बहुं सहायं देति। बिन्दू अञ्ञमञ्ञं सदिसानि अक्खरानि पकासेन्ति। स्वरचिह्नानि उच्चारणं अच्छरतो अच्छरं नेतुं सक्कन्ति। अज्जतनं मुद्दितो कुर्आनो बहुधा सतर्क-पारायणाय सुट्ठु संकेत-परिपुण्णो पटकम्मस्स अच्छरिओ होति।
पुराणतमानि हत्थलेखानि तुम्हेहि अधिकं याचन्ति।
पठमकालिकं हिजाजि-कुर्आन-खण्डं उग्घाटेत्वा पिट्ठि अत्यन्तं रित्तो दिस्सितुं सक्कति। व्यञ्जन-सङ्घातं, rasm, पाठं वहति, किन्तु पठकतरो पाठको निस्सतो होति अनेकानि संकेतानि परिमितानि, नत्थि, वा अजापि निम्मियमानानि। आधुनिकस्स आरम्भिकस्स सिक्खकस्स एतं एवं अनुभव-रूपं होतुं सक्कति यथा केनचि सिक्खण-चक्के अपनीते, तत्र चेव आधो मग्गो अपनीतो।
किन्तु सो पटिकम्मो हत्थलेखाय ठाने अम्हेहि किञ्चि वदति।
एकं रूपं, बहवो अक्खरा
इदं व्यावहारिकं पुज्जलं। अरबिया, अनेके निद्दिट्ठे अक्खरा एकं मूल-रूपं सादेन्ति च केवलं उपरि वा हेट्ठि ठपिता बिन्दूहि पकासियन्ति। तेहि बिन्दूहि विना, एकं लिखित-रूपं मुष्ठि नानाविध-व्यञ्जनानं ठाने ठातुं सक्कोति। हस्साने स्वरे अपि हरित्वा, एकं सङ्घातं एकतो अधिकेन उपायेन उच्चारेतुं सक्कति।
तर्हि कथं केचि तं पठिंसु? तथेव यथा सो पठमं भासं सिक्खि: उच्चे, आचरियतो, जीवमाने पारायण-सरणंग्गहण-पटिसंखाण-सम्पदाय भीतरे। पिट्ठि कदापि सब्बं कम्मं कातुं न आसीयि। सद्दो जने वसि पुब्बे सो संकेते वसि।
पठनं सामाजिकं आसि, न मौनं
अम्हे लिखित-साक्खरतां एकाकी, मौनं, पिट्ठि-केन्द्रितं कम्मं इव कल्पेतुं उद्देसं करोम। पठमकालिका-अरबी-हत्थलेख-संस्कृति तं चित्तं पटिघातेति। तत्थ पठनं सामाजिकं, देहसहितं, च सवणीयं आसि। हत्थलेखं एककस्मिं साखियं, संकेतं, पवित्त-वत्थुं, च सति-तन्त्रञ्च होतुं सक्खि। Birmingham-कुर्आनो, जीवमानानेसु पठमखण्डेसु अन्तरगतो च सासनस्स पठमसते वा एवं रेडियोकार्बन-दिनाङ्कितो च, तस्मिं संसारे पूरतो ठाति।
बिन्दू च स्वरचिह्नानि पच्छा आगन्त्वा, पितामहेसु पितामहेसु योजितानि यावं समुदायो सङ्घातं कथं पठितब्बो ति मानकं अकासि। यं अम्हेसु हीन-सचना इव दिस्सति तदकालं केवलं अञ्ञत्थ जीवमाना सचना आसि: पाठके।
दूरिं सयं अनुभव
एतेन नेरुत्तिकं पाठो सम्मातरो होति, च PRAVIEL एतं मञ्चितुं निम्मितं। सुवियत्तं-सहितं परिपुण्णं लिखितं सद्दं गण्हथ। स्वरे अपनेथ। तत्र चेव बिन्दू अपनेथ। एकखणाय नग्न-सङ्घातेन सह निस्सीदित्वा अनुभवथ कितं लिपि भासातो दूरे ठातुं सक्कति। तत्र चेव चिह्नानि एकतो एकपटलेन पुनरानेथ च सद्दं एकस्स सद्दस्स दिसं पच्चाविलोकेथ।
पाठो नम्मनतरो एको होति। एककालं पोराणो पिट्ठि किञ्चि न ऊनकं। एककालं अम्हे तस्स पाठेतुं-जानमाना-संसारं ऊनका होम।
आकरा
पोराणभासं सिक्खितुं सज्जितो?
दिवसे दिवसे कतिपयमुहुत्तानि सिक्खथ, पठमक्खरेहि याव यथाभूतपोथका, एकेका च पन्ति तस्सा भासाय सकाय उच्चारणपरम्पराय सुय्यति। लातिनं यवनं वा विनामूल्येन आरभथ, अथ वा मिस्सरं हिब्रुं अञ्ञा च भासायो।
संवादो
टिप्पणियो
नोटं, संसोधनं वा पञ्हं वा छड्डेतु। टिप्पणियो सम्पाद्यन्ति च ईमेल-सरीखा सत्ता सज्जनिका न दस्सियन्ति।
टिप्पणियो सादियन्ताओ...