पत्तिका
भासाय, सिक्खणेन च सिक्खापदानं कम्माय च निबन्धाओ।
नवीनतमो निबन्धो
एकं सिलापट्टिकायं उपट्ठान-लेखे रोगो विच्छिक-दंसो च लिखितो। एकं papyrus-पत्तं भत्तिका बुभुक्खिताम्हा ति वदन्ते कम्मकरे रक्खि। Deir el-Medina-दिनचरियं लेखे रक्खि।
Proto-Indo-European-भासाया न कोचि हस्तलिखितो अवसिट्ठो। १८६८ तमे वस्से पठमं लिखिता एका नीतीकथा दस्सेति कथं पण्डिता तस्सा अपच्चभासातो भासं पुनरचन्ति, कस्मा च सब्बा पन्ति अनुमानो एव तिट्ठति।
Alice Kober नेय्यं पथमं मापेसि। Emmett Bennett सञ्ञानि विनियामेसि। Michael Ventris ठाननामानि परीक्षि। अथ एकं तिपाद-पात्रं कांस्ययुगस्स यवनभासाभावं निवारेतुं कठिनं अकासि।
अन्तिकिथेरा-यन्तं गहणानि कालपत्तानि गहगतिञ्च अनुसरि। तस्स ततीयभागो एव तिट्ठति; तस्मा सब्बा दळ्ह-पटिसङ्खरणा अन्वेसना होति।
सप्फोतो आसन्नं १७०० वस्सेहि पुब्बे, दक्खिण-इराके एका याजिका किञ्चि अकासि यं पुब्बे न कोचि अकासि: सा अत्तनो काव्येसु नामं लिखि। अहं, एनहेदुआना।
यूलियस केसरो कदाचि «वेनी, वीदी, वीची» ति न अवच। सो «वैनी, वीदी, वीकी»-स्स समीपतरं किञ्चि अवच। पमाणस्स एको भागो एकस्स उदुम्बर-विक्केतुनो वीथि-निग्घोसतो आगच्छति।
एको थुतिगीतो यं पुब्बे बाबिलोनिका पाठसाला-दारका हत्थेन लिखिंसु द्वे-सहस्स-वस्सानि अन्तरधायि। २०२५ वस्से मुनिखे एको अल्गोरितम तस्स विप्पकिण्ण-खण्डे अद्दस। अपि च एको मनुस्सो पच्चयो आसि यथा ते गायापेय्य।
यानि अक्खरानि त्वं इदानि पठसि तानि मिस्सर-मरुभूमियं एकं फिरोज-आकरं याव गच्छन्ति, यत्थ चित्तलिपिं पठितुं असमत्था कम्मकरा तेसं केचि पठम-अक्खरमालं परिवत्तेसुं।
केचि सद्दा एककाले तयो वा चत्तारो वा अत्थे वहन्ति, न च कोचि एको आङ्गल-सद्दो ते सब्बे धारेतुं सक्कोति। अनुवादेन एको वरितब्बो, सेसा छड्डेतब्बा। इध छ यानि समग्गं जानितुं युत्तानि।
न पोत्थकानं संगमरमर-रोमका, अपि च सच्चका: सीत-दुग्गे ठितिकाय एकिस्सा इत्थिया जातिदिवस-निमन्तनं, च एका खुद्दका कुद्धा साप-वाचा या देविं याचति चोरं उदकं विय विलापेतुं।
Porāṇā Cīnabhāsā parikkhāsālāya sabbadā tuṇhībhūtā bhāsā na ahosi. Pubbe uccena saddena vuttā ahosi, Mandarinabhāsāto pana visadisā saddāyittha. Ayaṃ kathā paṇḍitehi kathaṃ so saddo puna laddho, taṃ dasseti.
पुराण-लोको इदानि सब्बत्थ, महन्ततमेसु फलकेसु च महन्ततमेसु कण्ण-यन्तेसु च। ये तेन अभिरमन्ति तेसु पायेन न कोचि तस्स एकं पन्तिं मूले पठितुं सक्कोति। सो एव विवरो अम्हाकं इमस्स रचनाय कारणं।
दो-सहस्सेहि आसन्नं वस्सेहि Herculaneum-पोत्थकानि अपठियाना कज्जल-पिण्डा अहेसुं। अधुना यन्त-ग्गहण-विज्जा केसापि मनुस्सो सुरक्खितरूपेन उग्घाटेतुं न सक्कोति तेहि पोत्थकेहि यवनिं निपाटेति।
पाणिनिस्स संस्कृत-व्याकरणं वर्णनाय ठाने यन्तस्स इव आचरति: पवेसा, अनुपुब्ब-क्रिया, च निग्गमा। न, सो संगणक-भासा न। सो किञ्चि अच्छरियतरं।
अंग्लभासा इतिहासे सब्बतो आगन्तुका-सद्दबहुला भासानं अन्तरगता होति। अनेकाओ पोराणभासाओ तस्स उलटो अहेसुं: बहुलेन सयं-निम्मिता। एतेन सिक्खितुं कठिनं ति अत्थो किं होति तं परिवत्तेति।
पुराणतमानि कुर्आनिय-हत्थलेखानि पब्बणि आधुनिको पाठको निस्सतो होति बिन्दू च स्वरचिह्नानि तानि बहुधा न होन्ति। सो अभावो दोसो न। सो दिड्डि यथा एककालं पठनं वत्ति तस्स।
चीन-भासा कविता, दर्शनं, वा राजकरण होने पुब्बे, सा अट्ठिम्हि पसितो पञ्हो च पहिने अट्ठालिखितो च पठितो च आसि। तं उप्पत्ति-स्स सब्बेसं अक्खरानं अनुभव-रूपं परिवत्तेति।
अम्हेसु बहूनं पठमं मिळितं लतीनी अतिविसुद्धं होति। पोम्पेइनगरस्स भित्तियो पेमलेखेहि, निन्दाहि, च ग्लादियातोर-अनुरागेन पटिच्छन्नाओ आसुं, च 2026 वस्से चित्त-गहण-विज्जाय नव-सत्ततिं यावि यानि पुब्बे कदापि नोन्दितानि न अहेसुं।
शास्त्रीय-सिक्खणं कथं सङ्कुचि, कत्थ पुनप्पुन उग्गच्छति, किमत्थं पोराणभासा-सिक्खणं अधुनापि भद्दतरानि उपकरणानि आवस्सकानि।
विसया
निबन्धसंग्रहो सिक्खापदानं पस्से तिट्ठति: भासाइतिहासो, सिक्खण-विधयो, सिक्खापदानि कथं निम्मितानीति च।