किंकारणा मयं PRAVIEL रचयिम्ह
पुराण-लोको इदानि सब्बत्थ, महन्ततमेसु फलकेसु च महन्ततमेसु कण्ण-यन्तेसु च। ये तेन अभिरमन्ति तेसु पायेन न कोचि तस्स एकं पन्तिं मूले पठितुं सक्कोति। सो एव विवरो अम्हाकं इमस्स रचनाय कारणं।

थोकेहि वस्सेहि पुब्बे, लोकस्स अतिविक्कीयमानेसु वीदियो-कीळेसु एको कीळके सोळसम-सतवस्सस्स एकस्स चीन-कथन्तरे ठपेसि। पुराण-लोकं आरब्भ एको इतिहास-पोद्कास्तो मासे लक्खसो ओतारणे आकड्ढति। स्तोइका व्यायामसालानं भित्तीसु उद्धरीयन्ति। मल्ला चित्तसालं पच्चागता।
पुराण-लोको दुल्लभं एवं पाकटो आसि। च इदं विचित्तं: ये तेन अभिरमन्ति तेसु पायेन न कोचि तस्स एकं पन्तिं यस्सं भासाय लिखितं तस्सं पठितुं सक्कोति।
सो विवरो, पुराण-लोकस्स पेमं च तं पविसितुं सत्ति च अन्तरे, PRAVIEL-स्स अत्थिभावस्स कारणं।
दस्सनं पवेसनेन समानं न
एका विसेस-रति अत्थि यं न कोचि परिणामको तुय्हं दातुं सक्कोति। सो सो खणो यदा त्वं «पाठो किं वदति» ति वुच्चमानतो विरमसि च तं सयं पठसि: तस्स सच्च-सद्दं सुणासि, तस्स सच्च-वचनानि तुलेसि, च ते अत्थे गण्हासि ये न कोचि अनुवादो पारं नेतुं सक्खि। त्वं एको होसि यो तं पठितुं सक्कोति यं आवसेसा सब्बे केवलं तं आरब्भ पठितुं सक्कोन्ति। इदं न माना, अपि च एका अपेक्खा, अतिपुराणे सल्लापे सामाजिकभावो, च सब्बस्स सिक्खितुकामस्स विवटो।
अपि च अम्हेहि इमं दिसं आरब्भ सच्चवादीहि भवितब्बं, यतो सच्चता एव समग्गं नाम-चिह्नं। पुराण-लोकस्स रुचि विरूहति, अपि च सच्चतो निसीदित्वा मत-भासं सिक्खनस्स इच्छा वस्सानि ओसरति। अमेरिकायं, विस्सविज्जालये लातिनभासाय अभिलेखनं २००९ वस्सतो आसन्नं ४० पतिसतं ओहीनं। २०२१ वस्सं याव, पुराण-यवनी च बाइबल-हिब्रू च सकल-रट्ठे पच्चेकं एकस्मिं एव द्वि-वस्स-विज्जालये देसीयिंसु। पुराण-लोकस्स परिसा महती च वड्ढमाना; तं पठितुं सिक्खमानानं संख्या संकुचति।
मयं एतं «सब्बे रहसा अक्कादियं सिक्खितुकामा» ति पमाणं न पठाम। मयं तं उपकरण-समस्सं ति पठाम। रुचि सच्चा। पवेस-मग्गो भिन्नो। पवेसस्स पुराण-मग्गो, वस्सानि व्याकरण-अभ्यासा च द्वि-नगर-दूरे एको आचरियो, पायेन सब्बं यो पुब्बे एव अनधिट्ठितो तं परिस्सावेसि। बहुतरा जना यस्मिं ते कुतूहलिका तस्मिं कदाचि न्याय-ओकासं कदाचि न लभिंसु।
मयं सच्चतो किं रचयिम्ह
तस्मा मयं एकं अप्पं रचयिम्ह यं तं पवेस-मग्गो भवितुं वायमति: न सद्दकोसो, न सिक्खा-पोत्थकं, न पण्ण-राशि, अपि च इदं सब्बं एकस्मिं ठाने, तं भासं सच्चतो सिक्खापेतुं परिकप्पितं।
तस्स हदयं रस्सा दिवसिका पाठा, तं खुद्दक-कबल-कीळा-सदिस-अभ्यासस्स आकारो यो आधुनिक-भासा-अप्पे सफले अकासि, अपि च लातिना, यवनी, हिब्रू, संस्कृतं, पुराण-चीनभासा च आदयो लक्खीकरोन्तो। तेसं पाठानं समन्ता तयो सहाया निसीदन्ति। एको सल्लाप-आचरियो (Coach) तं भासितुं अभ्सितुं देति, यथा भासा तं यं परिभुञ्जसि होति, न केवलं यं वियोजेसि। एको नीत-पाठको (Reader) सच्च-पुराण-पाठे «छुप-विच्छिन्दनत्थं» उपत्थम्भेन विवरति, यथा त्वं सद्दकोसे निमुज्जनतो अञ्ञत्र मूलं उजुं पापुणासि। च अन्तरित-पुनरावत्तनं यं सिक्खसि तं ठितं करोति। भासनं, सवनं, पठनं, लिखनं, पठम-पाठतो एव सह अभ्सीयन्ति।
द्वे वत्थूनि अम्हाकं सब्बगरुकानि। आरम्भो सुकरो भवितब्बो, तस्मा PRAVIEL निम्मूल्यं आरभितुं सक्का। कित्तकं दूरं गन्तब्बन्ति विनिच्छयतो पुब्बे यो कोचि भासं वीमंसितुं सक्कोति। पण्डिच्चञ्च सच्चं भवितब्बं: पाठा पुब्बे एव नियमित-भासाविज्जा-आकरेहि पटियत्ता च पकासनतो पुब्बे परिक्खिता, न सहसा रचिता। उच्चारण-सद्दो, यथाहि, सक्कच्च-नियमित-सद्दविज्जातो जनितो, तान्येव पटिसंखत-सद्द-तन्तानि येसु इमस्मिं ब्लोगे लिखाम, न अनुमानाय छड्डितो। मयं दन्धा च सम्मा भवितुं इच्छाम, न सीघा च मिच्छा।
तं कस्स कते
तं मयं तया चिन्तितातो बहुतरानं जनानं कते रचयिम्ह। तस्स सिस्सस्स यो सब्बस्मिं विसये उपकारक-अधिकं इच्छति। तस्स कम्मिकस्स यो दिवसे थोक-रित्त-खणे जीवितं यावतिक-वड्ढमानेन किञ्चि परिवत्तेति। तस्स पितुनो मातु वा यो कुतूहलं दस्सेति यं दारको कदाचि न विस्सरति, च तस्स निवत्तस्स यो अन्ते किञ्चि पटिददन्तं पति कालं आसिञ्चति। तस्स सत्थ-पाठकस्स वा दस्सन-पाठकस्स यो मज्झे केनचि अट्ठितेन पाठं पापुणितुं इच्छति। च तस्स यो पुब्बपुरिस-भासाय पुन संयुज्जति, यो मन्दम्पि येहि सो आगतो तेसं जनानं सद्दं सुणितुं इच्छति।
तेसु एकेको इध एकमेव मग्गं अनुसरति: रस्सा दिवसिका पाठा ये आदिस्सेव आदितो आरभन्ति च थिरं सच्च-वत्थुं याव नेन्ति।
इमस्स सब्बस्स अत्थो
PRAVIEL अज्जापि वड्ढति, पाठक्कमं पटि पाठक्कमं, च मयं तं आरब्भ सच्चवादिनो। सूचि केसुचि भासासु गम्भीरा च अञ्ञासु आदिं एव करोति। अपि च नियोगो सूचिया पमाणेन न परिवत्तति। सो अयं: कतेसु महन्ततमानि पोत्थकानि तव भासाय न लिखितानि, त्वञ्च तान्येव पठितुं अरहसि, न तेसं संखेपं। मयं अत्थि यथा तं मग्गं सीघं, सुन्दरं, सच्चतो अभिरमणीयं करेय्याम, तं गमनयोग्गं करोन्तिं थद्धतं कदाचि अपजहन्ता।
पुराण-लोको अत्तनो खणं जीवति। मयं तं साहाय्यं इच्छाम यथा तं अतिक्कमन्तं दस्सनतो अधिकं करेय्यासि। मयं तुय्हं कुञ्चिकं दातुं तं च पवेसापेतुं इच्छाम।
आकरा
संवादो
टिप्पणियो
नोटं, संसोधनं वा पञ्हं वा छड्डेतु। टिप्पणियो सम्पाद्यन्ति च ईमेल-सरीखा सत्ता सज्जनिका न दस्सियन्ति।
टिप्पणियो सादियन्ताओ...