Blog
Essays over taal, leren en het vakmanschap achter de lessen.
Nieuwste essay
Een aanwezigheidsregister op kalksteen noteerde ziekte en een schorpioensteek. Een papyrus bewaarde arbeiders die riepen dat zij honger hadden. Deir el-Medina legde het dagelijks leven vast in schrift.
Het Proto-Indo-Europees liet geen manuscript na. Een fabel die voor het eerst in 1868 werd geschreven, toont hoe taalkundigen uit dochtertalen een taal herbouwen, en waarom elke regel een hypothese blijft.
Alice Kober bracht de patronen in kaart. Emmett Bennett ordende de tekens. Michael Ventris toetste plaatsnamen. Toen maakte een drievoet Grieks uit de Bronstijd moeilijk te ontkennen.
Het mechanisme van Antikythera volgde eclipsen, kalenders en dwaalsterren. Slechts een derde bleef over, dus elke stellige reconstructie is speurwerk.
Ongeveer 1.700 jaar voor Sappho deed een priesteres in het zuiden van Irak iets wat niemand eerder had gedaan: ze ondertekende haar gedichten. Ik, Enheduana.
Julius Caesar zei nooit VIE-nie, VIE-die, VIE-tsjie. Hij zei iets wat dichter bij WEE-nie, WIE-die, WIE-kie lag. Het bewijs komt deels uit de straatkreet van een vijgenverkoper.
Een hymne die Babylonische schoolkinderen ooit met de hand overschreven, verdween tweeduizend jaar lang. In 2025 vond een algoritme in München de verspreide stukken. Een mens moest ze nog altijd laten zingen.
De letters die je nu leest, gaan terug tot een turkooismijn in de Egyptische woestijn, waar arbeiders die geen hiërogliefen konden lezen er een paar van omvormden tot het eerste alfabet.
Sommige woorden dragen drie of vier betekenissen tegelijk, en geen enkel Engels woord kan ze allemaal bevatten. Een vertaling moet er één kiezen en de rest laten vallen. Hier zijn er zes die het waard zijn om in hun geheel te leren kennen.
Niet de marmeren Romeinen uit de schoolboeken. De echte: een verjaardagsuitnodiging van een vrouw uit een koud fort in Groot-Brittannië, en een woedende kleine vloek die een godin vraagt een dief te laten oplossen als water.
Klassiek Chinees was niet altijd de stille taal van het examenlokaal. Het werd hardop gesproken en klonk bijna niets als het Mandarijn. Hier lees je hoe geleerden die stem hebben teruggevonden.
De antieke wereld is op dit moment overal, op de grootste schermen en in de grootste koptelefoons. Bijna niemand die ervan geniet, kan er ook maar één regel van in het origineel lezen. Die kloof is de reden dat we dit hebben gebouwd.
Bijna tweeduizend jaar lang waren de Herculaneum-rollen onleesbare koolstofklonten. Nu trekt machine learning Grieks uit rollen die geen mens veilig kan openen.
Pāṇini's grammatica van het Sanskrit leest minder als een beschrijving en meer als een machine: invoer, geordende bewerkingen, uitvoer. Nee, het is geen programmeertaal. Het is iets vreemders.
Het Engels is een van de meest ontlening-zware talen ooit gesproken. Veel oude talen waren het tegendeel: grotendeels zelfgebouwd. Dat verandert wat 'moeilijk te leren' überhaupt betekent.
De vroegste koranhandschriften missen vaak de puntjes en klinkermarkeringen waarop een moderne lezer steunt. Die afwezigheid is geen gebrek. Het is een venster op hoe lezen vroeger werkte.
Voordat het Chinees poëzie, filosofie of bureaucratie was, was het een vraag ingekrast in bot, afgelezen aan de barsten. Die oorsprong verandert de gevoelswaarde van elk karakter.
Het eerste Latijn dat de meeste mensen leren is te netjes. De muren van Pompeï waren bedekt met liefdesbrieven, beledigingen en gladiatorenfanpost, en in 2026 ontdekte beeldvorming 79 inscripties die nooit eerder waren geregistreerd.
Hoe het klassiek onderwijs kromp, waar het opnieuw opkomt en waarom het leren van oude talen betere hulpmiddelen nodig heeft.
Onderwerpen
Het dagboek staat naast de lessen: taalgeschiedenis, leermethoden en notities over hoe de cursussen worden gemaakt.