Ἐφημερίς

Ὁ ἐξ Ἀντικυθήρων μηχανισμὸς ἐκλείψεις, ἡμερολόγια, καὶ τοὺς πλανήτας ἐσήμαινεν. Τὸ τρίτον μόνον σῴζεται, ὥστε πᾶσα βεβαία ἀποκατάστασις ζήτησίς ἐστιν.

Περὶ 1700 ἔτη πρὸ τῆς Σαπφοῦς, ἱέρειά τις ἐν τῷ νοτίῳ Ἰρὰκ ἐποίησέ τι ὃ οὐδεὶς πρὸ αὐτῆς ἐπεποιήκει· τὰ ποιήματα αὐτῆς ὑπέγραψεν. Ἐγώ, Ἐνχεδουάννα.

Ὁ Ἰούλιος Καῖσαρ οὐδέποτε εἶπε «Βένι, Βίδι, Βίτσι». Εἶπέ τι ἐγγύτερον τῷ «Ουάινι, Ουίδι, Ουίκι». Ἡ ἀπόδειξις ἐκ μέρους ἐκ τῆς κραυγῆς πωλητοῦ σύκων ἐν τῇ ὁδῷ ἔρχεται.

Ὕμνος ὅν ποτε παῖδες σχολῆς Βαβυλώνιοι χειρὶ ἀντέγραφον ἠφανίσθη δισχίλια ἔτη. Τῷ 2025 ἀλγόριθμός τις ἐν Μονάχῳ τὰ διεσπαρμένα αὐτοῦ τμήματα εὗρεν. Ἄνθρωπος ὅμως ἔδει ἵνα αὐτὰ ᾄδειν ποιήσῃ.

Τὰ γράμματα ἃ νῦν ἀναγιγνώσκεις ἀνάγονται εἰς μέταλλον τυρκουάζ ἐν τῇ Αἰγυπτίᾳ ἐρήμῳ, ὅπου ἐργάται μὴ δυνάμενοι ἀναγιγνώσκειν τὰ ἱερογλυφικὰ ὀλίγα αὐτῶν εἰς τὸ πρῶτον ἀλφάβητον μετέβαλον.

Τινὲς λέξεις τρεῖς ἢ τέσσαρας σημασίας ἅμα φέρουσι, καὶ οὐδεμία μία Ἀγγλικὴ λέξις δύναται πάσας χωρῆσαι. Ἡ μετάφρασις ἀνάγκη μίαν ἑλέσθαι καὶ τὰς λοιπὰς καταλιπεῖν. Ἰδοὺ ἓξ ἄξιαι γνωσθῆναι ὅλαι.

Οὐχ οἱ μαρμάρινοι Ῥωμαῖοι τῶν διδακτικῶν βιβλίων, ἀλλ᾽ οἱ ἀληθινοί· πρόσκλησις γενεθλίων ἀπὸ γυναικὸς ἐκ ψυχροῦ φρουρίου ἐν Βρεττανίᾳ, καὶ μικρὰ ὀργίλη κατάρα αἰτοῦσα θεὰν διαλῦσαι κλέπτην ὡς ὕδωρ.

Ἡ ἀρχαία Σινικὴ γλῶσσα οὐκ ἀεὶ σιωπηλὴ γλῶσσα ἦν τῶν ἐξεταστηρίων· ἀλλὰ μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἐλέγετο, καὶ ὀλίγον τῇ Μανδαρινικῇ ὁμοία ἦν. Ὧδε δηλοῦται ὅπως οἱ φιλόλογοι τὴν φωνὴν ἀνεῦρον.

Ὁ ἀρχαῖος κόσμος νῦν πανταχοῦ ἐστι, ἐπὶ τῶν μεγίστων ὀθονῶν καὶ ἐν τοῖς μεγίστοις ἀκουστικοῖς. Σχεδὸν οὐδεὶς τῶν αὐτῷ τερπομένων δύναται ἕνα στίχον αὐτοῦ ἐν τῷ πρωτοτύπῳ ἀναγνῶναι. Ἐκεῖνο τὸ χάσμα ἡ αἰτία ἐστὶ δι᾽ ἣν τοῦτο ᾠκοδομήσαμεν.

Ἐπὶ σχεδὸν δύο χιλιάδας ἔτη οἱ εἱλητοὶ τοῦ Ἡρακλανείου ἦσαν ἀναγνώσιμα οὐδαμόθεν κυλινδρώματα ἄνθρακος. Νῦν ἡ μηχανικὴ μάθησις ἀνασύρει Ἑλληνικὰ ἐξ εἱλητῶν οὓς οὐδεὶς ἄνθρωπος δύναται ἀσφαλῶς ἀνοῖξαι.

Ἡ γραμματικὴ τοῦ Πάνινι ἀναγιγνώσκεται ἧσσον ὡς περιγραφὴ καὶ πλέον ὡς μηχανή: εἴσοδοι, τεταγμέναι πράξεις, ἔξοδοι. Οὔ, δὲν ἐστι γλῶσσα προγραμματισμοῦ. Εἶναι τι ξενώτερον.

Ἡ Ἀγγλικὴ εἶναι μία τῶν γλωσσῶν πλεῖστα δάνεια φερουσῶν ἐξ ὅσων ποτε ἐλαλήθησαν. Πολλαὶ ἀρχαῖαι γλῶσσαι ἦσαν τοὐναντίον: ἐν πολλοῖς αὐτουργοί. Τοῦτο μεταβάλλει αὐτὸ τὸ νόημα τοῦ «δυσκολίας».

Τὰ πρωιμότατα χειρόγραφα τοῦ Κορανίου πολλάκις στεροῦνται τῶν στιγμῶν καὶ τῶν φωνηεντικῶν σημείων ἐφ᾽ ὧν ὁ νεώτερος ἀναγνώστης ἐπαναπαύεται. Ἡ ἀπουσία αὕτη οὐκ ἔστι σφάλμα. Εἶναι παράθυρον εἰς τὸ πῶς ποτε ἡ ἀνάγνωσις ἐλειτούργει.

Πρὶν ἢ τὰ Κινεζικὰ γένωνται ποίησις, φιλοσοφία, ἢ γραφειοκρατία, ἦσαν ἐρώτησις κεχαραγμένη εἰς ὀστέον καὶ ἀναγινωσκομένη ἐκ τῶν ρωγμῶν. Ἡ καταγωγὴ αὕτη μεταβάλλει τὴν αἴσθησιν παντὸς γράμματος.

Ἡ πρώτη Λατινικὴ ἣν οἱ πλεῖστοι ἡμῶν γνωρίζομεν ἄγαν καθαρά ἐστιν. Οἱ τοῖχοι τῆς Πομπηίας ἦσαν κατάγραφοι ἐρωτικαῖς ἐπιστολαῖς, ὕβρεσι, καὶ ζήλῳ μονομάχων· τῷ δὲ 2026 ἐντυπώσεις φωτὸς ἀνεκάλυψαν 79 ἐπιγραφὰς οὐδέποτε πρότερον καταγεγραμμένας.

Πῶς ἡ κλασσικὴ παιδεία συνεστάλη, ποῦ ἀναβιοῖ καὶ διὰ τί ἡ μάθησις ἀρχαίων γλωσσῶν ἔτι κρείττονα ὄργανα δεῖται.